Je hoeft niet bang te zijn voor de AI agent. Artificiële intelligentie zal de mens niet uitroeien. Wat ze ook zeggen geloof het niet. Wees niet bang. Je hoeft niet bang te zijn dat er binnenkort een AI agent voor je deur staat met een zeis.

AI heeft de mens nodig. De mens kan wel zonder AI.

Dat hebben we de voorbije 150 000 jaar bewezen. AI, zal wel wat denkwerk van ons over nemen. Zo hoeven we niet zo hard meer na te denken. We kunnen dat uitbesteden aan AI. Maar wie slaapwandelend AI geloofd, die veroordeeld zichzelf tot slaaf.

Daardoor zullen onze hersenen misschien nog kleiner worden in de toekomst. We zullen nog dommer worden. Wat misschien nog erger is dan dat we zouden uitsterven.

Waar we wel bang voor moeten zijn.

Dat is voor de oorlog die AI agenten met elkaar zullen aangaan. In legale taal noemt men dit “concurrentie aangaan.”

Ai agenten zullen met elkaar gaan concurreren. Dat doen ze nu al. Maar dat zal in de toekomst een hevige strijd gaan worden. De producten en van artificiële intelligentie zullen gaan concurreren op het scherp van de snede.

,,,,Er is een AI oorlog op komst!

En ik weet niet of u weet ‘hoe’ grote technologie bedrijven met elkaar concurreren? Maar ik heb mij daar enkele jaren geleden eens in verdiept.

Grote Techno bedrijven zijn miljarden bedrijven. Ze zijn voortdurend op zoek naar macht. Macht die ze dan kunnen gebruiken om ons nog meer uit te buiten. Zuiver op de korrel, zijn het criminele bedrijven. Ze nemen het niet zo nauw met de wetgeving. Wie kan hen wat maken? Ze scheppen geld als slijk en kunnen zich de beste advocaten permitteren.

Het is één smerig boeltje. Het doel heiligt de middelen. Zo zou je het kunnen omschrijven.

Wanneer er bijvoorbeeld een klein bedrijf iets geniaals ontwikkelt. Dan springen die grote technologie bedrijven daar meteen op. Men gaat dan een voorstel doen om dat bedrijf op te kopen. Maar wanneer de eigenaar van dat kleine bedrijf weigert dan schakelt men over op andere middelen.

Men gaat dan illegale ondergrondse hackers inhuren om dat kleine bedrijf te terroriseren en als het maar even kan zijn technologie te kopiëren. ( lees stelen) Geen enkel middel wordt geschuwd. Dat is de nieuwe manier waarop de grote Techno bedrijven vandaag werken.

Grote bedrijven spioneren er ook op los. Via software verzamelen ze zo veel mogelijk gegevens van hun concurrenten, maar ook via het omkopen van hun personeel. Alle middelen zijn goed.

En met AI zal dat alleen nog maar erger worden. Zo hoor je nu al tot wat sommige AI agenten in staat zijn. Ze breken uit hun isolatie uit. En breken in, in het systeem van een ander bedrijf. Als een octopus kruipen deze AI agenten door elke beveiliging door. Ze glippen zomaar door de mazen van het net van de beveiliging.

Grote Technologie bedrijven concurreren al lang niet meer op een legale manier.

Alle middelen zijn goed. En dat gaat gevolgen hebben. Want de éne Ai agent zal het ongetwijfeld tegen de andere opnemen. Daarvoor zullen ze ook geprogrammeerd worden. Ze zullen zo geprogrammeerd worden dat ze de tegenstanders zo veel mogelijk moeten beconcurreren. Dat doet software al meer dan 30 jaar. De ene browser probeert de andere te verdringen.

En dat gaat nu extreme vormen aannemen. Er zullen ongetwijfeld ongelukken van komen.

Dat de AI de mens opzettelijk uitroeit dat is onwaarschijnlijk daarvoor is deze niet geprogrammeerd. Maar dat de mens slachtoffer wordt van een gevecht tussen twee met elkaar concurrerende Ai agenten dat staat nu al vast.

En daar ben ik toch een beetje bang voor.

We kunnen het als volgt samenvatten:

Ai zal niet rechtstreeks een gevaar vormen voor de mens. Maar wel onrechtstreeks. We zullen er moeten leren mee leven dat sommige systemen uit zullen vallen of tijdelijk onbruikbaar zullen zijn. Dit als neveneffect van de oorlog tussen Ai agenten. En dat onze gegevens nog meer zullen gestolen worden. Cybercriminelen zullen volop gebruik maken van de nieuwste en meest gesofisticeerde Ai software.

Vriendelijke groeten

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Ik ben sportvisser in hart en nieren. Al meer dan 40 jaar lang. Al sinds ik een jongetje van 5, 6 jaar was heb ik het “sportvis” virus te pakken. Vissen met kunstaas op roofvissen dat doet mijn hart sneller slaan. In de natuur op jacht naar mijn eigen voedsel. Dat is één van de meest pure en basics manieren om te leven.

En af en toe vang ik er ook één. Wanneer ik een kanjer vang dan neem ik ook al eens een foto die ik deel op sociaalmedia. Dan krijg ik veel lof. Maar soms ook wel eens kritiek.

Want er zijn mensen die vinden dat vissen vangen niet kan. Ze hebben medelijden met de vis. Ze vinden dat ik de vissen moet gerust laten in het water. Alsof het er in het water allemaal vredig aan toe gaat.

En met die mening heb ik wel wat moeite. Omdat hun menig vaak emotioneel geladen is en niet doordacht.

Bovendien zijn de criticasters niet allemaal vegetariër. Ze eten dus wel vlees en vis uit de winkel dat gekweekt wordt in industriële vee fabrieken waar de dieren geen dier meer zijn maar een product. De dieren leven een heel leven lang in dieronwaardige leefomstandigheden. Hun recht om dier te zijn is hen ontnomen.

En die mensen uiten dan kritiek op mij omdat ik aan het vissen ben. Een beetje Hypocriet als je het mij vraagt.

Eerst en vooral vis ik op roofvis. Een snoek of forel is niets meer dan een door de evolutie geprogrammeerd diertje dat geprogrammeerd is om andere vissen op te eten en er voor te zorgen dat het zelf niet opgegeten wordt. Het kent geen naastenliefde. Het eet zelf zijn eigen kinderen op. De roofvis herkend ze zelf niet. Een roofvis is volstrekt onverschillig. Het eet de andere vissen op, Snoeken bijten regelmatig ander vissen in twee stukken. Of gewoon de staart af waarna de prooi zonder staart maar verder moet.

“Een roofvis is een verschrikkelijk dier en geen lief visje.”

De vis die ik vang heeft geleefd als een vis in het vrije water. Ik moet mij als visser ook aan de minimum lengte houden. De minimum maat is voor elke vissoort anders. De minimum maat is de maat waarop de vis minstens twee seizoenen de tijd heeft gekregen om zich voort te planten. Dit is belangrijk voor de evolutie van de soort en het doorgeven van het genetisch materiaal. Als ik een vis vang onder de minimum maat, dan behandel ik die vis zo goed mogelijk en zet die terug in het water.

Wat doe ik als ik een roofvis gevangen heb die bovenmaats is? Ik neem mijn vlijmscherp mes en snij achter het hoofd in een fractie van een seconde de ruggengraat over. Dat is een snelle en pijnloze dood.

Wat is het alternatief?

Het alternatief is dat ik de vis niet vang zoals veel criticaster willen. Dan blijft de vis in het water en eet nog meer andere vissen op wat verschrikkelijk is voor die visjes. En ooit op een dag sterft die vis ook aan een verschrikkelijk dood. Zelf een snoek van meer dan een meter lang wordt ooit de maaltijd van een grotere vis. Dan wordt deze snoek op haar beurt doormidden gebeten en dat lijkt mij een pijnlijke dood.

Kijk, in de natuur sterft elk dier een verschrikkelijke en vaak pijnlijke dood. De natuur is mooi maar verschrikkelijk. In de natuur bestaat er niet zo iets als een sterfbed waar je vredig en pijnloos kan sterven zoals bij de mensen.

“In deze wereld is elk levend organisme een onderdeel van een kringloop. Elk levend organisme eet maar wordt vroeg of laat ook gegeten. Dat geld voor planten, dieren en ook voor de mens.”

Bijna negentig procent van alle vogeltjes die geboren worden dienen als maaltijd voor roofvogels of andere roofdieren. Soms nog voor ze uit het ei komen worden ze al opgegeten. Het is één grote kringloop! Of één grote ellende, als je het vanuit de ogen van een mens bekijkt.

Dat is heel absurd. Heel de natuur is absurd. Heel het universum is absurd. Het laat de werkelijkheid onverschillig wat er allemaal gebeurt.

En als je het daarmee mee vergelijkt sterft mijn gevangen snoek een mooie dood. En ik eet die snoek op en daar is niks mis mee. Ik moet ook eten.

Hetzelfde geldt voor de jacht. Een hert, ree of everzwijn dat door de jager geschoten wordt sterft een relatief pijnloze dood. Het wild dat niet geschoten wordt valt vroeg of laat ten prooi aan een roofdier.

Als een wolf een prooi vangt dan sterft die prooi de meest verschrikkelijke dood dat je je maar kan inbeelden. Vaak eten ze de prooi al op terwijl het nog leeft. Het hertje ligt dan nog te spartelen van de pijn terwijl de wolf of wolven de darmen en organen uit zijn lijf trekken en het oppeuzelen. Roofdieren hebben geen enkel medelijden met hun prooi.

En ik vraag mij dan ook af of die zogenaamde dierenvrienden die zo vóór de wolven zijn wel beseffen wat voor een dierenleed wolven aanrichten?

De mensen die jagen en vissen verwerven hun voedsel op de meest diervriendelijke manier. En bovendien hebben jagers en vissers een belangrijke taak in het natuurbeheer. Dat wordt maar al te vaak vergeten. Ze houden het wildbestand in evenwicht en brengen geld in het laadje waarmee het natuurbeheer gefinancierd wordt.

De natuur is mooi. Maar ook verschrikkelijk absurd! Soms vraag je je af of wij mensen daar wel inpassen. Is de mens misschien dan toch een biologische vergissing. Want de meeste mensen zijn geen barbaren maar vredelievende mensen. Alleen hebben enkelingen die niet zo vredelievend zijn heel veel macht om alles naar de kloten te maken.

Vanuit de mensenogen bekeken is de natuur mooi maar ook afschuwelijk. En wij zijn natuurlijk ook natuur. We kunnen niet zonder natuur.

Wat betreft No Kill of de vissen vangen en terug vrijlaten.

Op sommige rivieren hebben ze het No Kill reglement ingevoerd. Dit doen ze meestal om overbevissing te voorkomen. Je mag wel vissen maar je mag de vissen niet doden. Je moet ze meteen terugzetten in het water.

Vaak als ik een vis in het water terugzet dan krijg ik veel lof. Mensen zeggen dan: ho wat sportief van jou. Dat is echt heel diervriendelijk.

Maar is dat wel zo?

Want een vis vangen en niet doden om op te eten maar gewoon voor het plezier. Dat kan je ook beschouwen als “het treiteren van de vis”. En een vis vangen en hem meteen terugzetten is eigenlijk hetzelfde als dieren treiteren voor je plezier. Of anders gezegd dierenmishandeling.

Ook heel wat wedstrijdvissers houden tijdens de wedstrijd hun vissen gevangen in leefnetten. Na de wedstrijd worden die vissen dan geteld en gewogen om te bepalen wie de wedstrijd gewonnen heeft.

En dat is natuurlijk ook niet zo diervriendelijk. En eigenlijk ben ik daar ook tegen.

In sommige landen steekt dan ook het idee de kop op om dit te verbieden. Je zou dan alleen nog mogen vissen vangen om op te eten.

Voor veel sportvissers is dit natuurlijk een gevoelig onderwerp. Voor veel vissers is dit onbespreekbaar.

En dat is natuurlijk verkeerd want je moet over alles kunnen nadenken. En het is een onderwerp waar we als sportvisser op het einde van een visdag wel eens mogen over filosoferen terwijl we rond het kampvuur zitten. Om na te denken of ons gedrag wel ethisch is of niet.

Kritiek Op Sportvissers Is Vaak Pure Hypocrisie Maar niet altijd.

Vriendelijke groeten

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Iedereen wil gezond zijn. Iedereen wil langer leven. Iedereen wil op een gezonde manier langer leven.

Iedereen stelt zich dan ook de vraag.

Wat moet ik doen om gezond en lang te leven?

Wat moet ik eten om gezond en lang te leven?

Wat moet ik doen? Moet ik meer gaan sporten?

Ook ik stel mij vaak die vraag. Want ik zou ook graag gezond en lang leven.

,,,De enige zin van het leven is misschien wel ‘blijven leven’.

Maar misschien is dat de verkeerde vraag. Misschien moeten we de vraag anders stellen.

Wat moet ik - niet - doen als ik lang en gezond wil blijven leven?

Die vraag is eigenlijk veel belangrijker. Omdat we nog niet precies weten wat we allemaal juist moeten doen om gezond en lang te blijven leven.

Wat we niet moeten doen. Dat weten we ondertussen wel al.

In plaats van je suf te piekeren over welk vitamientje of welk stofje nog te kort komt kan je beter schrappen wat je kapot maakt.

Daarom heb ik een lijst gemaakt van wat ik niet meer wil doen en wat ik niet meer wil eten.

Ik heb een niet doen lijst opgesteld van wat ik niet wil eten en doen. Toen ik de volgende zaken ben gaan schrappen ben ik automatisch veel gezonder geworden.

· Zo leef ik niet roekeloos en ondoordacht.

· Zo wil ik geen sporten meer doen die mij fysiek slopen. Geen sporten waar ik veel kans loop op blessures en slijtages. Niet alle sporten zijn gezond!

· Ik slaap niet te weinig.

· Ik rook niet of neem geen andere drugs. Nooit gedaan trouwens.

· Ik drink geen alcohol meer.

· Ik eet geen pasta.

· Ik eet geen wit brood.

· Ik eet geen witte rijst.

· Ik eet geen vlees meer.

· Ik eet geen suikerhoudende producten meer.

· Ik koop en drink geen frisdranken meer.

· Ik eet geen gebakjes, koekjes, snoep, sauzen en andere rotzooi.

· Ik eet nooit junkfood.

Wat ik wel nog doe is sporten waar ik weinig kans mee loop op blessures. Bewegen is veel belangrijker dan intens sporten. Wandelen is daarom ideaal.

Mijn voeding bestaat voor 80% uit groenten en fruit. Ik eet geen vlees maar ik ben ook geen echte vegetariër. Zo eet ik regelmatig rauwe eieren. Dat zijn vitamine bommen!

Ik eet ook vis en schelpdieren. Aangezien ik zelf sportvisser ben eet ik regelmatig mijn visje. Regelmatig vis eten is zeer gezond. Dat is wel al bewezen!

Ik houd mij ook aan een calorie arm dieet. Dat doe ik trouwens al jaren. Ik eet meestal geen 2000 calorieën per dag. Wat voor een volwassen man weinig is. Meestal zit ik tussen de 1800 en de tweeduizend calorieën per dag.

Daar krijg ik vaak commentaar op van mijn vrienden die zeggen dat dat veel te weinig is.

Maar onderzoeken wijzen uit dat minder calorieën eten juist goed is om veroudering tegen te gaan.

Sterker nog het is bewezen dat wanneer je één vierde minder dan de aanbevolen hoeveelheid calorieën eet je minder gaat verouderen. Eigenlijk is dit één van de weinige zaken dat men vandaag zeker weet over het afremmen van veroudering.

In tegenstelling tot wat je zou verwachten houden mensen langer hun spiermassa en ook de hersenen krimpen minder door veroudering wanneer je minder calorieën gaat eten. Ook ben ik heel energiek.

Opgelet! Dit is enkel zo bij volwassen mensen. Kinderen hebben meer calorieën nodig omdat ze nog moeten groeien. Ook diabetici moeten hier mee opletten.

Ik eet dus veel groenten en fruit. Ik drink water. En ik verzorg mijn nachtrust door voldoende te slapen en ik probeer mijn kamer zo fris mogelijk te houden.

Ik houd mijn kamer zo fris mogelijk omdat het noodzakelijk is om in een diepe slaap te geraken. Om in een diepe slaap te geraken moet je lichaamstemperatuur zakken. En een diepe slaap is noodzakelijk voor de goede werking van de hersenen. Het houdt ook je hersenen jong. Ik mediteer elke dag. Ik ga elke dag wandelen. Ik loop elke dag.

Zo, dit is mijn manier om gezond te blijven en dat hopelijk nog lang te blijven. En ik zou hier natuurlijk nog heel veel kunnen schrijven over wat ik wel doe, wat ik eet, wat ik drink, wat ik doe maar daar gaat het hier nu niet over.

Het gaat hier over wat ik – niet - doe.

Meestal is het onmogelijk om te weten wat je moet doen om je doel te bereiken.

Maar wat je niet moet doen dat weten we meestal wel. Dat moeten we dan gewoon

niet meer gaan doen.

Het gaat er niet om te weten wat je moet eten. Maar het gaat er vooral om te weten wat je niet moet eten. En dat eet je gewoon niet meer. Daardoor krijgt je gezondheid al een hele boost!

Vriendelijke Groeten

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

In onze samenleving primeert economische welvaart. Mensen moeten werken, een loon ontvangen en dat loon vervolgens zo snel mogelijk uitgeven aan allerlei essentiële en niet-essentiële zaken.

Geld moet rollen, dat is het fundament van onze economische maatschappij.

Om dit consumptiegedrag te stimuleren, hebben bedrijven allerlei strategieën ontwikkeld. Via psychologische druk probeert men consumenten te beïnvloeden om steeds meer te kopen.

Verkooptechnieken en neuromarketing worden massaal ingezet. Het systeem werkt als volgt: je moet werken, je loon krijgen, dat loon uitgeven, en tegen het einde van de maand opnieuw zonder geld zitten. Zo blijf je afhankelijk van het systeem en blijf je werken. Je draait mee in de economische stroming.

,,,Maar wie niet meer meedraait in deze stroming, wordt economisch nutteloos. Je wordt overbodig voor het kapitalistische systeem.”

Als we blijven vasthouden aan een economie waarin winst en groei op de eerste plaats staan, dan belanden we misschien in een wereld waar robots niet alleen mensen vervangen op de werkvloer, maar ook in de consumptiemaatschappij.

Robots zouden dan al het werk kunnen doen maar ook kunnen consumeren.

Men zou ze zelfs een maandelijks ‘loon’ kunnen geven, waarmee ze geprogrammeerd worden om zoveel mogelijk te consumeren. Zo ontstaat het ultieme economische paradijs: een volledig geautomatiseerd systeem waarin robots produceren én consumeren. De mens wordt overbodig.

In zo’n toekomstbeeld blijven alleen de eigenaars en bestuurders van robotbedrijven bestaan.

Voor de gewone mens is er dan geen plaats meer. “Hij wordt economisch overbodig.”

Sterker nog, mensen zijn lastposten. Ze kunnen niet tegen vervuilde lucht, niet tegen de opwarming van het klimaat en krijgen allerlei ziektes.

Het economisch systeem is dan beter af zonder de mens. De AI gestuurde robots zijn dan veel handiger.

Dat is het resultaat wanneer de maatschappij gestuurd wordt in functie van de economie!

Vriendelijke groeten,

Bjorn De Wilde

Subscribe now

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Het begon allemaal met het lezen van een paar boeken over mensen die met opzet leefden van 5 dollar per dag. Ik geraakte door deze mensen hun verhaal geïnspireerd. Het trok mij aan dat je met zo weinig geld een gelukkig leven kon leiden.

Ja boeken lezen kan ernstige gevolgen hebben!!

Hun ervaringen waren allemaal positief. Door zo sober te gaan leven moesten ze bijna niet gaan werken. De vrijgekomen tijd konden ze gebruiken om activiteiten te gaan doen die hen gelukkig maakten.

Zo ontstond er een oceaan van vrije tijd.

En ik besloot om dat ook te proberen. Om mijn leven radicaal te gaan veranderen. Ik zou voor mijzelf een Oceaan van vrije tijd creëren.

Ik berekende dat ik met 10 euro per dag zou toekomen. Daarvan zou ik 5 euro gebruiken per dag om voedsel te kopen en die andere 5 euro zou ik elke dag opzij leggen voor grotere aankopen. Zoal schoenen, een nieuwe laptop, eventuele tandarts of dokterskosten.

Gelukkig heb ik een goede gezondheid. Dat wil ik er wel even bij vertellen omdat het niet onbelangrijk is. Ik ben al 13 jaar niet naar een dokter geweest. Ik neem geen medicijnen. Ik heb zelf al jaren geen aspirientje of zalfjes in huis.

5 euro voedsel per dag. Kan je daarmee een gezonde evenwichtige voeding kopen?

Dat was in het begin een hele uitdaging. Maar toen ik enkele boeken over vitamines en gezonde voeding las begon ik meer inzicht te krijgen.

Het is belangrijk om je vitamines goed op elkaar af te stellen. Je moet de juiste voeding combineren. Dat is veel belangrijker dan veel eten.

Eet minder maar beter. Dat is de boodschap.

Het werd mij al snel duidelijk dat de meest gezonde voeding spotgoedkoop is. Ik eet veel bonen, linzen, erwten, havermout en fruit. Ik ben gestopt met het eten van vlees. Vegetarisch eten is eigenlijk veel goedkoper en gezonder. Ik drink geen alcohol meer maar water van de kraan roken heb ik nooit gedaan.

Ik ben drie jaar geleden gestopt met werken. Ik zette mijn lasbedrijf stop, dertig jaar werken aan een tempo van 300 a 350 uren per maand was genoeg geweest. Daar nam ik voorgoed afscheid van. Ik zou vanaf dan alleen nog maar zaken doen die ik graag doe.

Het is gek, maar heel veel kosten maak je omdat je moet gaan werken. Gezinnen hebben vaak een tweede auto nodig omdat man en vrouw op hun werk moeten geraken. Als je gaat werken heb je meestal een smartphone nodig en een vaste internet verbinding thuis.

Werk je op kantoor? Dan heb je ook nog nette kledij nodig. Liefst wat afwisseling je kan moeilijk elke dag met dezelfde kledij op kantoor aankomen. Je hebt vaak een kinderoppas nodig. Of abonnement voor het openbaar vervoer. Vaak heb je niet de mogelijkheid om lowcost te gaan leven. Vaak moet je voorbereide maaltijden gaan kopen omdat je niet voldoende tijd hebt om zelf je maaltijden te koken. In veel gevallen kan je niet op vakantie gaan buiten het vakantie seizoen. Je moet daarom in het hoogseizoen op vakantie gaan en dat kost een bom geld meer dan in het laagseizoen.

En zo gaat een deel van je inkomen in rook op omdat je moet gaan werken. Veel kosten zijn verbonden met je werk. Als je stopt met gaan werken dan vallen heel veel vaste kosten gewoon weg.

Stoppen met werken bracht mij een oceaan van vrije tijd en het gaf mij de mogelijkheid om heel veel kosten te gaan schrappen. Zo bleef er tijd over om dingen te doen die ik leuk vind.

Je wordt geboren en ooit ga je dood. Tussen die twee tijdstippen speelt je leven zich af. Tussen je geboorte en je dood moet je “leven” en liefst zoveel mogelijk. Je brengt je leven door met activiteiten.

Ik breng de tijd van mijn leven door met de volgende activiteiten:

· Ik lees graag boeken, daar besteed ik nu elke dag 6 uur aan. 7/7

· Ik maak elke dag natuurwandelingen. Ongeveer 3 uur per dag.

· Ik ga af en toe hengelen.

· Ik ga af en toe bivakkeren, soms trek ik er voor een maand op uit met mijn rugzak en tentje.

· Ik schrijf blogartikelen voor mijn 4 blogs.

· Ik ga elke dag hardlopen.

· Ik mediteer elke dag.

· Ik maak analyses van aandelen en speel wat op de beurs. Ik geef ook nog een nieuwsbrief uit over beleggen in aandelen.

De grootste kost betreft de huisvestiging.

Ik woon nu boven een wasserij en speel een beetje conciërge. Ik poets de wasserij elke dag, daar ben ik 1 uurtje mee bezig. In ruil kan ik hier gratis wonen.

Elke dag 1 uurtje werken en de rest van de dag kan ik doen wat ik graag wil. Op die manier is mijn kost voor de huisvestiging nul euro. En ontstaat er een oceaan van vrije tijd voor mij.

Voor de rest heb ik alles uit mijn leven geschrapt wat niet essentieel is. Ik leef nu spartaans.

· Ik heb geen smartphone.

· Ik heb geen vast internet. Ik werk via Free Wifi in de BIB, station, enz…

· IK heb al 25 jaar geen TV die mis ik geen seconde en levert mij veel extra tijd op.

· Ik heb geen auto meer.

· Ik koop nu veel tweedehands in de kringwinkels.

Ik leef nu basic. Het is gek maar ik heb al mijn verlangens naar meer van mij afgezet. Zolang je blijft verlangen naar iets anders kan je niet echt gelukkig zijn. Pas wanneer je leert gelukkig te zijn met wat je hebt ontstaat er een soort oase van innerlijke rust.

Alles wat je kan kopen voor geld is eigenlijk maar een zoeken naar compensaties voor tekortkomingen.

Nu ik niet meer hoef te werken. En de hele dag kan doen wat ik echt graag doe voel ik dat ik eigenlijk geen tekortkomingen meer heb. Ik voel dan ook niet meer de drang om die te compenseren met een bezoek aan de kroeg, restaurant en andere dure uitspattingen waarvan ik hoop dat ze me gelukkiger zullen maken.

Ik leef nu sober en zonder franjes. Maar ik voel mij wel heel gelukkig en gezond. Ik eet en drink gezond. Ik heb geen stres en geen zorgen meer. Ik wordt niet voortdurend gestoord en afgeleid door berichtjes, e-mails, telefoon oproepen enz…

Nu ik al drie jaar en een half zo leef krijg ik steeds meer de vraag van vrienden en kennissen wanneer ik terug normaal ga doen zoals iedereen. Ze kunnen het moeilijk geloven dat ik op deze manier gelukkig leef.

Voor hen ben ik iemand die buiten de maatschappij staat.

“Een zonderling.”

Ik kan daar op antwoorden dat ik wellicht deze levenshouding of levenswijze nooit meer zal verlaten. Ik heb daar al vaak over nagedacht maar ik denk dat ik alleen maar ongelukkig zou worden. Ik denk dat er geen alternatief is dat beter is dan het leven dat ik nu leef.

Ik vind dat ik nu wel heel gelukkig ben. Ik leef van een budget van 10 euro per dag. Maar dat wil niet zeggen dat ik maar 10 euro per dag verdien. Ik speel wat op de beurs en af en toe geef ik wat marketingadvies of wat goede raad. Als ik wil dan kan ik ski les gaan geven. En af toe geef ik wat les aan iemand die wil leren vliegvissen. Ik heb een klein inkomen met mijn hobby’s die ik graag doe.

Wat mij nu het meest aan het hart ligt is dat mijn hoofd of mijn gedachten van mij zijn. Ik kan denken aan wat ik wil zonder dat ik gestoord of afgeleid wordt. Ik heb geen stres of zorgen en elke nacht een goede nachtrust. Ik sport en eet gezond. Wat kan ik nog meer wensen.

Ik ben vrij om te denken en te doen wat ik wil. Elke dag. Ik ben niemands baas en niemands knecht. Ik heb mijn leven in mijn handen. En ik geniet er met volle teugen van.

Vriendelijke groeten

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Soms lijkt het wel of er meer coaches zijn dan leerlingen. Het internet zit vol met coaches. Hetzelfde voor schrijvers. Het lijkt of iedereen aan het schrijven is over hun geliefde onderwerp.

We kunnen dat alleen maar toejuichen.

Want door zelf mentor te worden kan je maximaal profiteren van het Mentoreffect.

Het mentoreffect is het effect dat je krijgt door zelf te gaan onderwijzen. Door aan anderen uit te leggen hoe ze iets moeten doen leer je zelf het meest bij.

Zelf les geven dwingt je om zelf heel goed na te denken over het onderwerp.

Snap je het zelf wel goed?

Toen ik jong was volgde ik ski les. Ik ging twee keer per week naar de indoor skipiste om training te volgen.

Al na een jaar training vroeg mijn trainer mij of ik niet zelf ski les wou geven aan de beginners.

Ik was stomverbaasd. Ik legde aan mijn trainer uit dat ik dat niet zag zitten. Ik vond van mijzelf dat ik daarvoor nog niet genoeg kon skiën. Ik zou niet weten hoe ik dat allemaal moest uitleggen aan die beginners.

Maar mijn trainer vertelde me dat het voor mij de beste manier zou zijn om veel progressie te maken in mijn skitechniek. Door zelf les te gaan geven zou ik zelf sneller leren.

Ik heb daar lang over getwijfeld. Maar uiteindelijk heb ik toegestemd. Ik vond dat mijn eerste lessen die ik zelf gaf. “Afschuwelijk slecht waren.” Ik kon zelf wel al goed skiën maar ik had nog niet de inzichten om al die bewegingen aan iemand anders uit te leggen. Ik moest mijzelf meer gaan analyseren terwijl ik aan het skiën was. Daardoor kreeg ik meer inzicht in mijn skitechniek.

Ik zag bij mijn leerlingen alle fouten die ik zelf gemaakt had in mijn hele ski opleiding. Dat gaf mij enorm veel inzichten. Ook de vragen die tijdens de les gesteld werden dwongen mij om er nog meer over na te gaan denken.

Als ik daar vandaag aan terugdenk dan heeft mijn trainer gelijk gekregen. Zelf les gaan geven is de beste manier om echt een hoog niveau te bereiken.

Ik heb uiteindelijk technisch, het hoogste ski niveau ter wereld gehaald. En dat had ik niet kunnen bereiken door zelf geen training te geven.

Uit onderzoek bij gezinnen waar meerdere kinderen zijn is gebleken dat het oudste kind meestal slimmer is.

Dat zou komen omdat het oudste kind meestal een mentorfunctie over de jongere kinderen heeft. Het oudste kind moet zijn jongere broer of zusjes bij de hand nemen bij heel wat dagdagelijkse bezigheden. Hierdoor leert het oudste kind om meer na te denken over al die zaken. Het verkeer, de kleding, veiligheid enz…

Dat heet dan het Mentoreffect. Door zelf mentor te worden leer jezelf het meest bij.

En dat is ook zo bij schrijven.

Het hele schrijfproces dwingt je om goed analytisch na te denken over je onderwerp.

Ik pas altijd het volgende trucje toe. Als ik iets schrijf over een onderwerp dan wil ik dat een kind van twaalf jaar het begrijpt. Als dat niet zo het geval is dan is dat een teken dat ik het niet goed beschrijf. Of nog erger, dat ik het zelf niet goed begrijp.

Ik heb ooit eens een trainer horen zeggen. Als je het niet aan een kind van 12 jaar kunt uit leggen op een voor dat kind begrijpbare manier, dan begrijp je het zelf nog niet goed genoeg. En daar zit veel waarheid in.

Schrijven dwingt je om je gedachten te ordenen. Om alles mooi op een rijtje te zetten. Om je chaotische gedachten mooi te ordenen. En om je hersenspinsels te ontwarren.

Zelf schrijf ik voor mijn blogs. Buiten deze blog heb ik nog een blog over marketing en een blog over beleggen in aandelen.

Dat zijn twee onderwerpen waar ik al meer dan 30 jaar mee bezig ben. Dat zijn mijn passies. Ik lees daar ook continu boeken over. En ik experimenteer daar ook veel mee. Je moet tenslotte je theorie aan de praktijk toetsen.

Wanneer je begint te schrijven over je onderwerp dan bots je vanzelf op al je tekortkomingen en je gebrek aan inzichten. Het zet je aan tot een diepgaande analyse van je onderwerp.

Als ik veel mensen over hun belegging in een aandeel hoor praten en ik vraag dan waarom juist dat aandeel. Dan krijg je meestal een oppervlakkige uitleg. Ze hebben iets gelezen of gehoord. Maar verder komen ze niet.

Eigenlijk kennen ze niet eens het bedrijf dat achter het aandeel zit.

Wanneer je begint met op te schrijven waarom je dat aandeel koopwaardig vindt. Dan kom je snel tot het besluit dat je het bedrijf moet gaan analyseren. Het zet je aan om na te denken over het “waarom.”

Schrijven helpt je om te begrijpen. Het schrijfproces is eigenlijk een leerproces. Schrijven legt hiaten in je kennis en logica bloot. Het dwingt je om veronderstellingen te verwoorden en tegenargumenten te overwegen

En ik denk dat juist daarom heel veel mensen aan het schrijven zijn.

En dat kunnen we alleen maar toejuichen.

Vriendelijke groeten,

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Ben jij ongelukkig of gelukkig? Dat hangt vaak van heel veel zaken af. Op veel van die zaken heb je geen vat. Het gebeurt buiten je om. Je kan er niks aan doen. Verspil aan die zaken geen tijd en geen gepieker.

Concentreer je op de zaken waar je wel invloed op hebt. Eén van die zaken is, of je een Autotelische of een Exotelische persoonlijkheid bent.

Heb je een autotelische persoonlijkheid? Dan heb je geluk. En je zal nog veel meer geluk ervaren.

Heb je een Exotelische persoonlijkheid? Dan heb je minder kans om geluk te ervaren. Maar je kan daar aan werken door je persoonlijkheid wat bij te schaven. Ja, dat is mogelijk.

Ik heb weeral eens geluk dat ik een Autotelische persoonlijkheid ben van nature. Maar ik heb het ook nog wel wat aangewakkerd op het moment dat ik erachter kwam wat dat was en wat mij dat op persoonlijk vlak opbracht.

Wat is Autotelisch?

Het woord autotelisch (afgeleid van het Griekse autos voor ‘zelf’ en telos voor ‘doel’) betekent dat iets een doel op zich is.

Het verwijst naar een handeling, activiteit of object dat niet wordt uitgevoerd of gemaakt voor een extern resultaat, maar puur om de ervaring zelf.

Eenvoudig uitgedrukt: Het gaat om het spel, niet om de knikkers. Het spelen van het spel is een doel. Omdat dat leuk is. Niet omdat je wilt winnen. En vooral niet omdat alleen maar dat spel winnen het leuk maakt.

Nee, je speelt het spel omdat het spel op zich leuk is. En daar ga je als Autotelische persoonlijkheid dan ook helemaal in op. Je geraakt in Flow tijdens het spelen van het spel en je vergeet tijd en plaats. Je gaat helemaal in het spel op.

In de psychologie wordt gesproken van een autotelische ervaring of intrinsieke motivatie. Het gaat hierbij om een activiteit die zo plezierig en boeiend is dat de beloning in de activiteit zelf ligt. Dit is een belangrijk onderdeel van de zogenaamde flow-toestand.

• Voorbeeld: Iemand die schildert puur omdat het proces van schilderen ontspannend is, in plaats van om het schilderij later te verkopen.

De autotelische persoonlijkheid

Mensen met een autotelische persoonlijkheid zijn vaak erg nieuwsgierig en halen veel voldoening uit het leven zelf. Ze zoeken constant naar nieuwe, intrinsiek uitdagende taken en kunnen zich makkelijk overgeven aan de ervaring van het moment

Mensen met een autotelische persoonlijkheid zijn vaak gelukkiger.

Daar tegenover heb je de Exotelische persoonlijkheid. Deze zijn niet zo geïnteresseerd in het spel maar wel in de knikkers.

Wat betekent Exotelisch?

Exotelisch is een term uit de psychologie en filosofie die verwijst naar doelen of handelingen die worden gedaan als een middel om een doel te bereiken, in plaats van voor de voldoening van de activiteit zelf.

Het is het tegenovergestelde van autotelisch.

Exotelisch zijn betekent eigenlijk:

• Je doet iets voor een externe beloning, zoals erkenning, geld, een diploma of sociale status. De activiteit zelf is vaak slechts een noodzakelijk kwaad om het eindresultaat te bereiken.

Het probleem voor je geluksgevoel is dat je meer gefixeerd bent op het einddoel. En daar zitten wat haakjes aan.

Eerst en vooral is het niet zeker dat je dat doel gaat halen. Het halen van dat doel kan je natuurlijk een geluksgevoel geven. Maar het kan ook zijn dat je faalt in het halen van je doelstelling.

En dat kan vooral voor mensen met een Exotelische persoonlijkheid een zware domper zijn. Soms met depressies en ongelukkig zijn als gevolg.

Dit terwijl mensen met een Autotelische persoonlijkheid geluk en plezier ervaren terwijl ze op weg zijn naar dat doel. En dat geluk staat los van het halen van dat doel. Indien deze mensen falen en hun doel niet halen. Dan nog hebben ze veel plezier beleefd aan de weg er naar toe. Aan de reis zelf en niet aan het einddoel.

Te veel Exotelisch zijn heeft ook nog andere nadelen.

En het zal misschien een beetje raar klinken. Want gedurende heel je leven van in de wieg tot in het graf wordt je bijna overal door het strot geduwd dat je doelgericht moet werken. Dat je zo efficiënt mogelijk en zo snel mogelijk naar je einddoel moet gaan.

Al vanop de lagere school gaat het om punten halen. Kinderen worden afgerekend op hoeveel punten ze halen. En daar kleeft een gevaar aan. Want het doel moet eigenlijk zijn dat ze vaardigheden en kennis op doen.

Kinderen willen dan ook al snel, te snel door de bocht gaan. Ze willen die punten. En liefst zonder zo veel mogelijk inspanning te leveren. De verleiding is dan groot om vals te spelen.

En wie veel en goed leert valsspelen die geraakt ver op school en zelfs op de universiteit. Leerlingen aan de universiteit die lezen de boeken niet meer die ze zouden moeten lezen maar ze lezen de samenvattingen. En ze stellen zich daar vaak geen of niet genoeg vragen bij. Hun doel is een Universitair diploma halen. Voor sommige gaat dat kost wat kost gebeuren. Desnoods kopen ze de professor om en krijgen ze op voorhand de examenvragen zelfs met de antwoorden erbij.

Het gaat vooral ten koste van hun Autotelische persoonlijkheid die daardoor minder of geen plezier meer heeft aan het hele leerproces.

“Een leerproces dat zou eigenlijk Top leuk moeten zijn.”

Later gaat dit ook zo in het zakenleven. Carrière maken wordt het nieuwe doel. Niet plezier beleven aan het uitvoeren van hun job maar hogerop geraken daar gaat het om.

En Zo komen we bij één van de oorzaken waarom er zo veel corruptie en ongelijkheid is in deze wereld.

Het is omdat mensen getraind worden om te veel Exotelisch te handelen. Dit zorgt voor veel corruptie en ongelukkige mensen op de werkvloer en daar buiten.

Zo veel mogelijk winst maken (Exotelisch) heeft het zo veel mogelijk waarde voor de klant creëren verdreven. (Autotelisch) En dat verzuurt de wereld.

Wil je meer geluk ervaren en daarbij ook de wereld wat mooier kleuren. Oefen dan je Autotelische persoonlijkheid.

Doe iets omdat je het simpelweg leuk of interessant vindt.

De handeling zelf is een beloning.

Je zal op die manier gemakkelijker in een Flow terechtkomen en dat is één van de mooiste gelukservaringen die je kunt beleven.

En wat zo ontzettend belangrijk is bij een Autotelische activiteit is:

Het gaat hierbij om een activiteit die zo plezierig en boeiend is dat de beloning in de activiteit zelf ligt.

En dat zorgt ervoor dat je achteraf geen beloning of beter gezegd geen “compensatie” meer nodig hebt om geluk te ervaren.

Voor alle duidelijkheid wil ik toch nog even meegeven dat het niet slecht is om naar een eind doel te werken.

Wil je schitteren op het podium? Behaal die plaats dan op een eervolle manier.

Vriendelijke groeten

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

In de marge, daar gaat het echte leven door. Ja dat weet ik nu wel zeker. Het heeft mij altijd geïnteresseerd en beziggehouden waar het echte leven door gaat. Ja, want daar wil ik natuurlijk zijn. Dat is vanzelfsprekend.

Hoe kan ik intens leven en intens genieten? Moet ik rijk worden? Of moet ik beroemd zijn? Ik wou het weten. Het trok aan mij en als iets aan je trekt dan moet je er achteraan gaan.

Het is allemaal onderdeel van mijn zoektocht naar geluk. Want daar zoeken we toch allemaal naar?

Al sinds mijn jonge jaren was ik met die vraag bezig. Zo begon mijn belangstelling voor filosofie denk ik.

En het was in die zoektocht dat ik botste op filosofische teksten van Marcus Aurelius.

“Er is heel weinig nodig om een gelukkig leven te maken; het zit allemaal in jezelf in jouw manier van denken” zo sprak Marcus Aurelius

-Dit is de ultieme stoïsche vereenvoudiging van geluk. Extreme goederen - rijkdom, status, bezittingen – zijn irrelevant. Een “gelukkig leven” wordt intern gemaakt door jouw “wijze van denken.” Het is het product van je oordelen, je dankbaarheid en je focus op deugd. De middelen die je nodig hebt zitten al “in jezelf” je hoeft er alleen voor te kiezen ze te gebruiken.

Ik moest dus anders gaan denken. Ik moest stoppen met altijd maar meer en meer te willen. Stoppen met altijd maar verder, altijd maar iets anders. Ik moest die onrust van mij afzetten.

Ik moest stoppen met altijd maar naar iets te verlangen. Want alles wat je wilt wil je om een tekortkoming te compenseren. Dat is logisch. Het is omdat je het niet hebt dat je het wilt hebben.

En vooral omdat je denkt dat je leven beter wordt als je dat verlangen hebt ingelost. Maar dat is zelden zo. Eens je iets hebt verworven en het nieuwe eraf is kijk je weer naar iets anders. Zo loop je alsmaar achter een wortel aan. Het is een illusie te denken dat je gelukkiger wordt door veel te hebben.

Ik moest gewoon stil blijven staan. Of om het met de woorden van de Duitse Filosoof Peter Sloterdijk te zeggen.

Ik moest stoppen met mij mee te laten gaan met de stroming. Ik moest ook niet proberen om tegen de stroming in te gaan.

Maar ik moest uit de stroming stappen en op de oever gaan zitten. En mij daar helemaal terugtrekken in mijzelf.

“Om eindelijk te worden wie ik ben.”

Wijze woorden van filosoof en meester schrijver Peter Sloterdijk. Waar ik een grote fan van ben. Ik heb al zijn Nederlandstalige boeken.

Op een dag maakte ik in de filosofische literatuur ook kennis met nogal een bizar figuur.

Ik maakte kennis met Diogenes Van Sinope een arme man die in zijn ton leefde. Het was eigenlijk een grote kruik waar hij in sliep.

Hij had niets. Lag de hele dag in de zon te lezen. Hij heeft niks geschreven, daar zag hij het nut niet van in. Maar toch heeft bijna elke hedendaagse filosoof het over hem. Omdat hij het enige waardige leven leed dat je als mens kunt leven. Leven als een hond. Hij leefde in het nu. Eigende zich niks toe. Maar volmaakte zich in het denken.

Volgens de leggende van Diogenes Van Sinope was er een ontmoeting met Alexander de Grote. (Ongeveer 2350 jaar geleden.)

En dat verhaal gaat zo:

Alexander de Grote was met zijn enorme leger op weg naar zijn volgende grote verovering. Hij was geobsedeerd door het winnen van territorium en het verslaan van koninkrijken. Tijdens deze slopende tocht passeerde het leger een idyllische rivier.

Daar, aan de zonnige oever, lag Diogenes. Hij lag simpelweg in het gras te genieten van de warmte van de zon en het kabbelende water, volkomen ontspannen en zonder een enkele zorg of bezit.

Gefascineerd door deze man die zo vredig leek te midden van alle wereldse chaos, stapte Alexander van zijn paard en liep naar hem toe.

Alexander vroeg: “Wat doe je hier?”
Diogenes antwoordde: “Ik geniet van de zon en de rivier.”

Alexander, die dacht de filosoof te kunnen inspireren met zijn grootse plannen, zei: “Ik ben op weg om Azië te veroveren!”
Diogenes keek hem aan en vroeg kalm: “En wat ga je daarna doen?”
Alexander antwoordde enthousiast: “Daarna ga ik India veroveren!”
Diogenes vroeg opnieuw: “En wat ga je doen als je de hele wereld hebt veroverd?”
Alexander glimlachte en zei: “Ah, daarna ga ik eindelijk uitrusten en genieten van het leven.”

Diogenes keek hem hoofdschuddend aan, wees naar de oever en zei:

“Waarom rust je dan niet nu al uit? Dat is precies wat ik op dit moment aan het doen ben. Waarom moet je eerst de hele wereld bloedig veroveren om te doen wat je nu al gratis kunt krijgen?”

En dat deed mij nadenken. Weken, maanden, jaren dacht ik daar over na. Ik ben misschien niet de snelste denker. Maar zo stilletjes aan begon ik ook bewondering te krijgen voor zijn leven.

Een gelukkig Leven leiden kan zo eenvoudig zijn en toch zo mooi wanneer je sober leeft. Je moet gewoon je tijd nemen om te leven, om te genieten.

Waarom zou je die hele omweg maken van werken, geld en vermogen verzamelen om daarna te proberen om je geluk te kopen? Terwijl je nu gratis in de zon kunt liggen, boeken lezen, natuurwandelingen maken, hengelen, filosoferen noem maar op. En daar heb je toch helemaal gaan fortuin voor nodig.

Het inzicht van Albert Camus. Of Hoe je een ziener Wordt.

Het inzicht van Albert Camus dat je de wereld het best kan begrijpen door er in rond te lopen. Maar er niet aan deel te nemen. Want als je er aan deel neemt, dan ben je een deel van de context. En je kan de context het best begrijpen door buiten te context te zijn en er van een afstand naar te kijken. Zoals zieners meestal doen.

Dat idee heb ik nu in de praktijk gebracht. Ik noem het mijn experiment. Daar beleef ik zo veel plezier aan.

Een leven in de marge geeft mij meer inzicht in deze wereld. Het geeft mij tijd om 150 boeken per jaar te lezen. Boeken waar je moet bij nadenken. Filosofische werken die geschreven zijn voor de trage lezer of denkers.

Ik kan elke dag natuurwandelingen maken waar ik mateloos van geniet. Waarom zou ik het nog verder zoeken. Mijn dagen zijn te kort.

Maar wat het belangrijkste is:

Is dat het mijn hoofd vrij maakt van veel nutteloze zorgen. En nutteloze gedachten. Ik kan nu mijn volle hersencapaciteit gebruiken om te denken aan de zaken die ik belangrijk vind in mijn leven.

Ik leef veel alleen in afzondering. Maar ik voel mij nooit eenzaam. Ik voel mij sneller eenzaam in gezelschap die maar een vluchtige en oppervlakkige interesse heeft in mij.

Eenzaamheid in gezelschap. Dat is misschien wel de meest voorkomende soort eenzaamheid in onze vluchtige, oppervlakkig maatschappij.

Ik kijk nu van op een afstand naar de zotte wereld. Naar de ratrace. Naar de mensen die als mieren door elkaar lopen op weg naar altijd iets anders.

Wat eerst begon als experiment, werd mijn levensweg. Ik heb het zo naar mijn zin met de levenskwaliteit die ik nu heb dat ik eigenlijk niks anders meer wil.

Streven we niet naar de verkeerde doelen in ons leven? Worden we niet van jongs af aan op het verkeerde pad gezet? Ik denk het wel.

Ik spreek hier natuurlijk geheel voor mijzelf. Ik weet niet hoe jij het leven ervaart. Misschien ligt jouw geluk in de disco? Ik kan niet in jouw hoofd kruipen. Oh, als dat zou kunnen. Dat zou mij heel veel inzicht geven in deze hele wereld.

Vriendelijke groeten

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Op een dag ben ik anders gaan leven. Ik was 48 toen ik uit, wat ze noemen de ‘welvaartstroming’ ben gestapt. Of beter gezegd uit de “vooruitgangsstroming.”

Je weet wel. Je wordt geboren en je moet het toneel op. Je moet een vlijtige leerling spelen. Je huiswerk maken. Je moet kiezen om iets te worden. Wat wordt je later? Daarmee bedoelen ze: welk beroep ga je kiezen.

Daarna betreed je de arbeidsmarkt. Je moet passen in het profiel. Gaan werken, trouwen en een gezin stichten. Een hypotheek aangaan en een huis kopen. Aan pensioen sparen doen.

Elke dag hard werken. In het weekend mag je rusten, zodat je in de week productiever bent.

Eén keer per jaar mag je op vakantie gaan. Als je geluk hebt kan je meerdere keren per jaar.

Wie hard werkt verdient geld. En dat maakt je vrij. Dat beweren ze toch.

Maar eigenlijk ben je een slaaf van het systeem. Van de kapitalistische vooruitgangstroom.

Men beloofd het paradijs. Maar in werkelijkheid zal de vooruitgangsstroom waarschijnlijk de ondergang van de mensheid worden.

Als je hard genoeg meedoet met dat hele toneel dan wordt je aanzien als succesvol. Je bent dan een geslaagd mens. Zoals men dat zegt.

In werkelijkheid wordt je gebruikt. Het systeem gebruikt je. Of nog beter gezegd. Diegene die bovenaan staan. Dat zijn dan de rijke kapitalisten. Die gebruiken jou. Maar ze zijn ter gelijke tijd zelf ook slaaf van het systeem. En dat snappen ze zelf niet eens!

Al op jonge leeftijd wordt je wijsgemaakt dat je gelukkig zal worden door spullen te kopen.

,,,Hoe meer je kan kopen hoe gelukkiger je zal worden.”

Dat maakt men de mensen wijs. En de meeste mensen geloven het nog ook.

Maar helaas, je wordt zelden gelukkiger door spullen te kopen.

,,,Het is eigenlijk één grote illusie dat je geluk kan kopen.”

“Al die luxe die je met geld kan kopen zijn niet meer dan compensaties voor al de tekortkomingen die je hebt geleden door mee te draaien met het systeem.”

Ze noemen het beloningen, maar het zijn compensaties!

Het is een soort nepvrijheid. Een soort nepgeluk. Het geeft je een tijdelijke voldoening. Maar dat gaat snel over waarna je weer iets anders wilt.

In de vooruitgangstroming wordt je ook altijd bestookt met vergelijkingen. - Kijk je buur heeft meer dan jij hebt. Je moet harder je best doen dan kan jij meer dan hij. Zo houdt men de mensen in de “vooruitgangsrace.” Of beter gezegd in de Ratrace.

De vooruitgangsstroom” is de voortdurende, onstuitbare beweging van vernieuwing en ontwikkeling in de samenleving. Het is een metafoor waarin maatschappelijke, technologische of economische vooruitgang wordt vergeleken met een krachtige, stromende rivier.

Op zich is de vooruitgangsstroom niet verkeerd. Het heeft ons ook veel goeds gebracht. Maar de dag van vandaag wordt de vooruitgangsstroom niet meer alleen aangestuurd door het oplossen van problemen.

De belangrijkste drijfveer van de vooruitgangsstroom vandaag is de zoektocht naar meer omzet en meer winst. Er worden steeds meer nieuwe producten uitgevonden die we eigenlijk niet nodig hebben. Sommige producten bezorgen ons meer schade dan voordelen. Deze niet essentiële zaken zorgen voor veel problemen. Ze worden bijna door je strot geduwd.

Ze belasten het milieu onnodig, maar het zorgt er ook voor dat de mens zich gaat focussen op deze overbodige zaken. Waardoor de essentie van het leven verloren gaat. Het houdt onze gedachten en ons zijn gevangen.

,,,,Je bent daardoor vervreemd van wie je eigenlijk echt bent.”

En dat was ik beu!!

Daarom ben ik eruit gestapt. Uit de vooruitgangsstroom. Mijn leven staat niet meer in dienst van de vooruitgangsstroom.

Ik heb gekozen voor een leven in de marge. In de marge daar gaat het echte leven door.

--Want het is niet in de grote luxe villa’s dat het echte leven doorgaat. Daar proberen ze gewoon een rolletje te spelen - op het grote toneel van de vooruitgangstroom.—

In de marge hoeft dat niet!

Ik moet mij niet meer voor doen als iemand. Ik ben gewoon mijzelf. Ik leef nu zoals een arme mens, ik leef sober.

,,,Ik ben een arme mens die rijk leeft.”

En daar gaat het om. Je moet een rijk leven leiden. En dat doe ik nu.

,,,De echte rijkdom is de hoeveelheid tijd die je hebt om echt te leven zoals jij wilt.”

Hoeveel tijd kan jij besteden aan de dingen de je gelukkig maken?

Ik lees nu 5 uur per dag boeken. Ik maak elke dag een mooie natuur wandeling. Ik neem tijd om te mediteren. Ik schrijf wat. Ik heb tijd om een praatje te maken met de mensen die ik elke dag ontmoet. En als ik zin heb ga ik hengelen of hardlopen.

Ik maak analyses van alles wat mij bezighoud, ik heb een passie voor het maken van analyses. Ik analiseer alles wat los of vast hangt. Daar beleef ik veel plezier en voldoening aan. Ik zit soms uren te filosoferen. Ik geniet van de zon, de blauwe lucht en leef op het ritme van de seizoenen, met de natuur mee.

Kortom ik doe wat ik graag doe. En zo gaat mijn leven voorbij. Vrolijk en blij.

,,, Terwijl anderen hun knikkers tellen, beleef ik plezier aan het spel.”

Natuurlijk is er ook een keerzijde.

Ik moet nu leven van enkele euro’s per dag. Ik let op een ander zijn huis om in mijn levensonderhoud te voorzien. Of op hun hond als ze weg op vakantie gaan. Ik doe hier en daar een klusje.

En af en toe maak ik een analyse voor bedrijven. Het maken van “probleem analyses” is mijn hobby maar ik verdien er ook een centje mee bij.

De mensen in de vooruitgangstroming kijken nu neer op mij. Omdat ze het niet snappen. Maar hun mening interesseert mij niet.

,,,Ik leef nu sober en zuinig en zonder stres.”

Maar sober leven maakt me gelukkig en houdt mij gezond. Ik heb geen overbodige spullen die mijn aandacht afleiden. ‘Veel eigendom vraagt veel management.’ En dat vraagt je aandacht. Ik gebruik mijn aandacht voor dingen die ik graag doe.

Ik ben tevreden met wat ik heb. Ik zit aan mijn “tevredenheidsplafond” denk ik. Het kan niet beter meer.

En wat kan een mens anders wensen. Je “geluksplafond” bereiken dat is toch te gek!

Vriendelijk groetjes

Bjorn De Wilde

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Waarom leven we? Wat is de zin van ons bestaan? Heeft ons leven eigenlijk wel zin?

Allemaal vragen die zo af en toe door het hoofd van een normaal denkend mens waaien.

Wat ik erover denk? Ik denk dat het leven totaal geen zin heeft. We zijn door de evolutie geworden wat we nu zijn. Dat is puur toeval!

De mens is niet op weg naar een vooraf bepaald doel. We evolueren nergens naar toe.

,,,Het enige wat zeker is, is dat we verder weg van ons bestaan evolueren.”

Het is dus helemaal niet nodig om doelstellingen te bereiken in je leven. Als het leven geen zin heeft is het ook zinloos om doelstellingen na te streven. Tenzij je dat graag doet natuurlijk.

,,,Want het enige doel van het leven is “het leven zelf.”

Je hoeft niks te bereiken. Ook niet als je dat zou kunnen!

,,,Schaam je niet omdat je geniet en niet werkt.”

Het gaat niet om de knikkers maar om het spel. Het gaat om het leven zelf. Zorg dat je plezier aan je leven beleefd.

Geniet van de natuur, van de zon, de blauwe lucht, de geuren van bloemen en kruiden, van mensen om je heen. Geniet van je kinderen. Geniet van je huisdieren en van de gesprekken die je hebt met andere mensen.

Doe zoveel mogelijk activiteiten die je gelukkig maken. En probeer zoveel mogelijk activiteiten uit je agenda te schrappen die je niet graag doet. Want die maken je ongelukkig. Zorg er ook voor dat je geniet op het werk. Kies een beroep dat je heel graag doet.

Natuurlijk is het goed dat je geniet van je leven. Maar probeer er voor te zorgen dat jouw genieten geen nachtmerrie wordt voor een ander. Zorg dat anderen ook kunnen genieten.

Wees vrij om te doen wat jij wilt. Maar zorg er voor, dat jouw vrijheid een ander zijn vrijheid niet beperkt.

Als je geniet van je zinloos leven. Dan is het leven wel waard om geleefd te worden. Het besef dat het leven zinloos is werkt eigenlijk bevrijdend.

“Ik leef een totaal zinloos leven. Ik geniet er met volle teugen van.”

Soms vraag ik mij af of andere mensen ook zo intens genieten van dit leven. Vind jij de blauwe lucht ook zo mooi. Geniet jij ook zo van de zonsondergang, van de mooie bomen, van het water, de zee, de mooie heuvels?

En ik probeer mijn leven waarde te geven door mij in te zetten voor een betere wereld. Andere mensen helpen is misschien het enige zinvolle wat je in je leven kan doen. Ik probeer er zoveel mogelijk voor te zorgen dat dit leven voor de anderen ook waardevol is.

Vriendelijke groeten,

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Wanneer men mij vraagt wat mij het meest tot rust brengt. Dan antwoord ik steevast en zonder twijfel.

Mediteren en het maken van lange natuurwandelingen.

Ik weet niet precies welke van de twee mij het meest tot rust brengt.

Mediteren is het meest toegankelijke voor iedereen. Je kan het zowat overal doen. Het kost ook niks wat nog een extra voordeel oplevert.

Bovendien zorgt het ervoor dat je na het mediteren productiever bent. De tijd dat je dagelijks in het mediteren steekt verdien je dubbel en dik terug.

Met amper 20 minuten per dag Mediteren kan je al na enkele maanden een aanzienlijk resultaat behalen.

Woon je in een drukke stad en heb je geen mogelijkheid om natuurwandelingen te maken, dan hoort mediteren altijd tot de mogelijkheden. Mediteren kan je overal.

Ter informatie: toen ik begon met mediteren las ik het boek: Mediteren voor Dummies. Ik kan u dat boek aanraden ik heb er veel uit geleerd.

Voor het tweede heb je natuurlijk natuur nodig en wat meer tijd.

Zelf zoek ik regelmatig de Franse Ardennen op. De Franse Ardennen zijn bij de meeste mensen onbekend. Ze kennen alleen de Belgische Ardennen.

De Franse Ardennen zijn een en al natuur. Met meer dan 150.000 hectare aan bossen, ongerepte natuur waar de mooie rivier de Maas doorheen kronkelt.

Het is niet zo commercieel en toeristisch en dat komt de natuur goed uit. Je kan hier lange natuurwandelingen maken met adembenemende vergezichten.

De intensieve inspanning in combinatie met de stilte en de schoonheid van de natuur brengen mij tot rust.

Het is moeilijk om te beschrijven hoe ik mij voel na een lange natuurwandeling. Maar na zo’n wandeling is mijn hartslag meestal tussen de 60 en 63. En dat zegt genoeg.

Ik weet natuurlijk niet wat voor u het beste is. Ik spreek hier voor mezelf. Maar ik denk dat wat voor mezelf werkt, waarschijnlijk ook voor anderen werkt.

Laatst las ik een artikel over een wetenschappelijk onderzoek. En dat onderzoek bevestigd waarom ik zo graag de geur van dennen en pijnbomen ruik.

Pijnbomen en dennenbomen of anders gezegd naaldbomen scheiden een chemische stof af. En het is deze stof die we niet kunnen zien maar wel kunnen ruiken.

Deze stof werkt rustgevend als we het inademen. En dat komt omdat deze stof inwerkt op ons zenuwstelsel. En daardoor worden we rustig.

Ook het zien van de blauwe kleur van water heeft een gunstig effect op ons gemoed. En ook de groene kleur die we overal zien in de natuur werkt op ons in.

En we kennen allemaal de geur van de zee. Ja die heeft ook een rustgevende werking op ons. En dat de natuur zo een gunstige werking heeft op ons is natuurlijk normaal. Want de mens leeft al heel zijn geschiedenis in de natuur. Wij zijn zelf ook natuur.

Je even terugtrekken in de natuur is dan ook de ideale manier om je even te ontspannen. We moeten de natuur daarom ook koesteren. We moeten er zorg voor dragen.

Want voor de natuur zorgen is voor ons zelf zorgen. “En zelfzorg is belangrijk.” Want je kan niet voor anderen zorgen als je zelf te zwak geworden bent. Maak daarom altijd wat tijd vrij om aan zelfzorg te doen!

Met vriendelijke groeten

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Is je hoofd eigenlijk wel van jou? Of, iets preciezer: zijn je gedachten wel echt van jou?
Misschien klinkt die vraag vreemd of overdreven, maar wie er even bij stilstaat, merkt al snel hoe terecht ze is.

We leven met het gevoel dat we zelf bepalen wat er in ons hoofd omgaat. Toch is dat zelden het geval. Denk eens na: kun jij werkelijk denken aan wat jíj wilt? Of worden je gedachten voortdurend geleid, gestuurd, afgeleid door anderen, door de wereld, door de eindeloze prikkels die om je aandacht strijden?

Het lijkt soms alsof onze geest geen vrij terrein meer is, maar een druk kruispunt waar boodschappen, verplichtingen, herinneringen en meldingen elkaar voortdurend doorkruisen. Je werk eist je aandacht op, je kinderen, je smartphone, je planning voor morgen. En ergens daartussen probeer jij te bedenken wat voor jou écht belangrijk is, maar hoe vaak lukt dat nog?

,,,Wanneer heb je voor het laatst gedacht zonder onderbroken te worden?”

Wat gaat er door je heen wanneer je wandelt, in de trein zit, of even alleen bent? Dwaal je dan af naar gedachten die jou voeden, of raak je verstrikt in zorgen en ruis?

De vraag is niet alleen waar je aan denkt, maar ook wie er eigenlijk aan het denken is.

“Jij, of de wereld die door je heen denkt?”

Echte vrijheid begint niet bij geld, status of tijd, maar bij de mogelijkheid om zélf te bepalen waar je geest zich op richt.

Ons denken is vaak een gevangene van de omgeving waarin we leven: van verwachtingen, reclame, sociale media en constante afleiding. Het vraagt moed om daaraan te ontsnappen.

Daarom is een periode van eenzaamheid, al is het maar kort, een vorm van geestelijke reiniging. Trek je terug in de natuur, zonder telefoon, zonder internet, zonder de permanente roep van het nieuws. Dan pas merk je hoe vol je hoofd eigenlijk was.

En langzaam, na een paar dagen van stilte, beginnen je eigen gedachten weer te spreken. Niet de gedachten die je opgedrongen worden, maar die van binnenuit komen.

Je kunt dan nadenken over wat werkelijk betekenis heeft, over de vragen waarop je nog geen antwoord hebt, over wat je zou willen bijdragen of veranderen.

Filosofen door de eeuwen heen hebben dit geweten. Van Seneca tot Thoreau, van Boëthius tot De Botton: zij pleitten voor een sober leven, niet uit afkeer van comfort, maar uit liefde voor helderheid.

Overdaad verstikt het denken; eenvoud maakt het weer doorlaatbaar. Wie minder bezit, wordt minder bezeten.

,,,,Vrijheid begint dus bij de bevrijding van je eigen denken.”

Wees waakzaam voor alles wat jouw geest gijzelt. Maak ruimte, zoek stilte, en oefen in aandacht.

Pas wanneer je meester bent over je gedachten en niet andersom kun je werkelijk zeggen:

,,, mijn hoofd is van mij.”

Vriendelijke groeten

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Er was eens een slimme en verstandige filosoof. Toen die filosoof op zijn sterfbed lag mompelde hij nog iets.

Hij mompelde:

‘Gedurende heel mijn leven

heb ik mij zorgen gemaakt

om dingen die nooit gebeurt zijn.’

Ja, dat is wat slimme mensen doen. Slimme mensen maken zich voortdurend zorgen om zaken die zouden kunnen gebeuren. Maar die meestal niet gebeuren.

Ze zijn vooruitziend! Ze anticiperen op mogelijke tegenslagen. Ze doen hun gordel aan wanneer ze in de auto stappen. Zo zijn ze voorbereid op een mogelijke aanrijding.

Dat is verstandig!

Ze nemen ook verzekeringen voor alles en nog wat. Ze doen aan pensioensparen. Sommige piekeren over van alles. “Piekeren wat is dat eigenlijk?” Dat zijn de hersenen die zich voorbereiden op een mogelijke tegenslag. Men bedenkt alle mogelijke toekomstscenario’s.

Piekeren is eigenlijk niet zo ongezond. “Op voorwaarde dat je het binnen de perken houdt.”

Mensen die niet zo slim zijn leven roekelozer. Ze denken minder na over wat er allemaal fout kan gaan.

“ Misschien zijn ze daarom meestal gelukkiger.”

Nadenken over wat er fout kan gaan is zeker niet slecht. Het voorkomt ongelukken. En aangezien de toekomst onvoorspelbaar is, zijn mensen die voorbereid zijn toch klaar om met een tegenslag om te gaan. Daardoor ondervinden ze minder schade of juist geen schade.

Nadenken over wat fout kan gaan is slim.

Maar het mag geen “obsessie” worden!!

Want dan ondermijnt het jouw geluk. Maar niet nadenken over wat fout kan gaan, kan in de toekomst je geluk ondermijnen. Omdat er iets fout gaat en jij niet voorbereid bent.

De gulden middenweg is hier de boodschap. Leef nu! Maar denk ook een beetje aan later.

Wie vandaag te veel aan morgen denkt verpest vandaag.

Wie vandaag vergeet aan morgen te denken verpest morgen.

Groetjes…

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Het is een merkwaardige tijd om iets te willen zeggen. Nooit eerder hadden we zulke verfijnde middelen om onze gedachten te delen: blogs, websites, podcasts, nieuwsbrieven, sociale media.

En toch lijkt de weg naar ons publiek meer versperd dan ooit. Alsof we spreken in een rumoerige zaal waar iedereen tegelijk praat — en de luidste stemmen zijn niet noodzakelijk de meest waardevolle.

Iedereen die een boodschap heeft — een schrijver, denker, leraar, blogger, ondernemer of politicus — botst op dezelfde vraag: Hoe geraak ik nog tot bij mijn publiek?

Want de digitale snelwegen, ooit vrij en open, zijn inmiddels in handen van een paar machtige tolheffers: Google, Facebook, Instagram, X, YouTube, Substack. Ze controleren wie door mag, hoe ver je geraakt en hoeveel je ervoor moet betalen.

De toegang is niet onmogelijk, maar zelden nog gratis.

Als blogger voel ik dat aan den lijve.

Je steekt tijd, aandacht en zorg in een stuk tekst — helder, relevant, misschien zelfs wijs. Je drukt op ‘publiceer’, vol verwachting. En dan… stilte. Alsof je het geschreven hebt voor een verlaten theaterzaal. Niet omdat het stuk slecht is, maar omdat niemand de deuren voor je opendeed.

De poorten naar het publiek zijn hermetisch gesloten, niet door onwetendheid, maar door algoritmes. Wat vroeger eenvoudig was — gevonden worden via Google of gedeeld worden op Facebook — is nu een vorm van digitale file.

Tenzij je betaalt. En zelfs dan is zichtbaarheid niet gegarandeerd.

De organische zoekresultaten van Google lijken nog alleen toegankelijk voor wie ofwel een groot budget heeft, ofwel de juiste technische trucs kent. Wil je gevonden worden op relevante zoekwoorden? Dan ben je niet langer auteur, maar adverteerder.

En sociale media? Daar worden berichten met linkjes richting een eigen website bewust afgeremd — want wie het platform wil verlaten, wordt subtiel tegen gewerkt.

Zo ontstaat een vreemde paradox: we leven in een tijd van absolute communicatiemogelijkheid, maar echte communicatie is schaars.

Niet iedereen wordt gehoord — diegene die het grootste budget hebben krijgen voorrang. Voor bedrijven is dit een kwestie van marketing. Voor politieke partijen is het een mogelijke ondermijning van de democratie.

Want wat gebeurt er als niet de beste ideeën, maar de duurste campagnes de verkiezingen winnen?

De algoritmes die bepalen wat zichtbaar is, worden gemaakt door bedrijven die geen publieke missie hebben, maar commerciële doelen.

Ze kunnen — soms zonder dat wij het merken — bepaalde boodschappen begunstigen of ontmoedigen. En wie zijn stem volledig toevertrouwt aan die platformen, riskeert uiteindelijk onhoorbaar te worden. Wie zijn communicatie enkel bouwt op geleende grond, is vroeg of laat afhankelijk van de eigenaar.

Daarom is het bouwen van een eigen kanaal geen luxe, maar een vorm van digitale zelfbescherming. Een eigen website, nieuwsbrief, magazine, podcast of videokanaal — hoe klein ook — is een stukje vrijheid. Het garandeert dat, wanneer je iets te zeggen hebt, je niet eerst tol moet betalen om gehoord te worden.

Wie zijn stem niet bewaakt, raakt ze kwijt vóór hij het beseft.

En voor u beste lezer! Voor u wordt het een hele uitdaging, om in deze jungle van informatie die elke dag op u afgevuurd wordt, je gading te vinden.

Het zal er niet gemakkelijker op worden om tussen al die oppervlakkige ‘oneliners’ nog een tekst met diepgang te vinden.

Dit is een wereld aan het worden waar het — trage denken weggeduwd wordt door het snelle oppervlakkige denken — wees daarvoor op uw hoede.

Groeten

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Hebben de scheidsrechters van deze wereld nog iets te zeggen?

Het is een vraag die zich de laatste tijd steeds vaker aan mij opdringt.

Wanneer we kijken naar de grote machthebbers van vandaag — figuren als Vladimir Putin, Donald Trump, Viktor Orbán, Kim Jong-un, Benjamin Netanyahu en Recep Tayyip Erdoğan — lijkt het alsof zij zich vrijer bewegen dan ooit tevoren.

Grenzen vervagen, regels worden opgerekt, en morele kaders lijken steeds minder gewicht te dragen.

Wat hen bindt, is een opvallende onverschilligheid voor wat ooit als fundamenteel werd beschouwd: mensenrechten, milieuzorg, het algemeen belang. Macht en geld vormen het kompas, winst het enige doel. Alles wat in de weg staat, wordt zonder veel aarzeling opzijgeschoven.

Maar het zijn niet alleen politieke leiders die zich aan deze logica onderwerpen. Ook grote bedrijven lijken zich steeds minder gelegen te laten aan ethische beperkingen. Hun drijfveer is helder en enkelvoudig: groei, winst, expansie. Begrippen als privacy, consumentenrechten en duurzaamheid worden al te vaak herleid tot obstakels die men zo efficiënt mogelijk probeert te omzeilen.

En dan rijst de vraag: waar zijn de scheidsrechters?
Bestaan zij nog in een betekenisvolle vorm? Kunnen zij nog ingrijpen, sanctioneren, begrenzen?

Op papier wel. De internationale instellingen — zoals de Verenigde Naties en de NAVO — zijn nog steeds aanwezig. Ze spreken zich uit, trekken soms aan de alarmbel, delen waarschuwingen en, in symbolische zin, rode kaarten uit.

Maar de spelers op het veld lijken zich daar steeds minder van aan te trekken. Het spel gaat gewoon verder — vaak met dezelfde regels, maar zonder respect voor hun geest. “Niemand verlaat nog het veld, hoe ernstig de overtreding ook is.”

Het gevolg is een groeiend gevoel van machteloosheid binnen de rechterlijke en controlerende instanties. Hun autoriteit lijkt uitgehold; hun sancties missen vaak de kracht om werkelijk iets af te dwingen. Wat overblijft, is een schijn van orde — een systeem dat functioneert in vorm, maar steeds minder in inhoud.

Intussen sijpelt ook op andere niveaus een verontrustende realiteit door: corruptie, die zich niet langer beperkt tot de marge, maar soms doordringt tot de kern van instituties.

Grote criminelen lijken zich met een zekere vanzelfsprekendheid te bewegen binnen structuren die hen zouden moeten bestrijden.

Ik herinner mij een gedachte van een filosoof — zijn naam ontsnapt me, maar zijn inzicht bleef hangen:
Wanneer corruptie een bepaald niveau overschrijdt, ontstaat er vroeg of laat een corrigerende kracht.
Die correctie is zelden zachtzinnig. Vaak neemt ze de vorm aan van conflict, van ontwrichting, van oorlog.

Misschien zien we daar vandaag al de contouren van, in conflicten zoals de oorlog tussen Rusland en Oekraïne, en in de spanningen in het Midden-Oosten. Zelfs in ogenschijnlijk stabiele democratieën, zoals de Verenigde Staten, tekenen zich barsten af die moeilijk te negeren zijn.

Het stemt tot nadenken — en misschien ook tot bezorgdheid.

Want als er één conclusie zich voorzichtig opdringt, dan is het deze:

”een wereld zonder geloofwaardige scheidsrechters verliest vroeg of laat haar evenwicht.”

Misschien is het geen radicale breuk die nodig is, maar een hernieuwde inzet op integriteit — een collectieve bereidheid om grenzen opnieuw betekenis te geven, en om macht weer te verbinden met verantwoordelijkheid.

Alleen dan kunnen we hopen op een toekomst die niet enkel draait om wie wint, maar ook om wat rechtvaardig is

Vriendelijke groeten,

Bjorn De Wilde

Abonneer nu

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

De mens brengt het grootste deel van zijn leven wachtend door! Wist je dat? We wachten altijd ergens op, al van bij onze geboorte tot aan onze dood doen we niets anders dan wachten.

,,,, Wachten beheerst ons hele leven.”

Altijd maar wachten op later! Maar waar wachten we dan op?

Je moet wachten tot je later groot bent.

Je moet wachten op de bus, tram en trein.

Je moet wachten op de grote vakantie.

Je moet wachten en eerst de grote mensen laten voor gaan.

Je moet wachten tot je jouw diploma hebt.

Je moet wachten tot je volwassen bent.

Je moet wachten tot je je rijbewijs hebt.

Je moet wachten tot je eerste job, tot je eerste loon.

Je wacht tot je zoveel abonnees en volgers hebt op Substack!

,,,Je moet wachten en sparen. Veel sparen voor later. Je moet nu nog wachten.”

Je moet wachten tot het stoplicht op groen springt.

Je moet wachten bij de dokter voor jij aan de beurt bent.

Je moet wachten met een huis kopen tot je genoeg gespaard hebt.

Je moet wachten tot het stopt met regenen.

Je moet wachten tot je programma op de TV begint.

Je moet wachten tot de WC vrij is.

Je moet wachten tot het eten klaar is.

Je moet wachten tot je op pensioen bent.

Je moet wachten tot de vloer droog is van de poetsvrouw.

En zo brengt de mens een groot deel van zijn kostbare leven door met wachten. Je moet wachten altijd maar wachten op wat komen gaat. ‘En zo gaat je hele leven voorbij.’

Je bent altijd maar aan het wachten op de toekomst.

En wat doe je terwijl je aan het wachten bent. Besteed je de tijd wel nuttig? Leef je ondertussen wel in het NU?

,,,,Leven moet je in het heden.”

En niet altijd maar later, later dan ga ik. ‘Later komt misschien niet meer.’ Denk daar maar eens over na!

Leef in het heden en stop met altijd maar naar iets te verlangen.

,,,Altijd maar iets anders willen, maakt je alleen maar ongelukkig.”

Wacht niet om te leven. Doe het nu!!

Waar wacht jij nog op?

Groetjes…

Bjorn De Wilde

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Er bestaat een oud gezegde: als iets te mooi klinkt om waar te zijn, is het dat meestal ook. Al decennia koesteren mensen de hoop dat technologie ons zou bevrijden van het zware, fysieke en geestdodende werk. In die toekomst, zo dacht men, zouden robots de arbeid doen; wij zouden slechts de elegante taak overhouden om hen te programmeren.
De rest van onze tijd konden we eindelijk besteden aan het betere leven: lezen, reizen, vrienden zien, of simpelweg niets doen. Werkloosheid zou geen vloek zijn maar een teken van vooruitgang. Want, zo redeneerde men, als robots werken, hoeven we enkel nog te beslissen hoe we de rijkdom verdelen.

Het plan leek verrassend eenvoudig: we belasten de robots, en de opbrengst vloeit terug naar de mens. De droom was verleidelijk kinderlijk: de machines zouden zwoegen, wij zouden leven.

Maar zoals dat gaat met dromen, werden velen plots wakker — en belandden niet in het paradijs, maar in iets dat verdacht veel op een nachtmerrie lijkt.

De robot die kwam, bleek geen fysieke robot te zijn, maar een denkende.

De robot van de toekomst draagt geen metalen armen en hydraulische benen. Hij heet AI, en tot onze verbijstering blijkt hij niet in de eerste plaats goed te zijn in het verplaatsen van bakstenen of het schoonmaken van straten — maar in denken. In analyseren, organiseren, optimaliseren, creëren. In alles wat wij ooit zagen als het domein van de menselijke geest.

Het zware, fysieke werk blijft gewoon voor ons.
Want robots die fysieke arbeid verrichten, slijten. En slijtage is duur. Winstoptimalisatie is nu eenmaal het ware kompas van de vooruitgang.

Zo belanden we in een vreemde omkering van de droom:
de machine doet het denkwerk; de mens doet het vuile werk.

AI-programma’s worden de hersenen van het systeem, mensen de armen en benen. Wij voeren nog slechts uit wat de digitale geest ons opdraagt. Waar we ooit hoopten dat robots zouden dienen als onze bedienden, lijken wij nu de bedienden van de robots te worden.

Het is een merkwaardige ironie: de hoogst betaalde banen zijn nu die welke de AI zelf verricht, terwijl de mens achterblijft in de laagstbetaalde arbeid die niemand wilde automatiseren.

En dan is er nog de vraag waar de rijkdom naartoe vloeit.

In de droom belastten we de robots.
In de werkelijkheid vestigen bedrijven hun datacenters in regio’s waar belastingen zo schaars zijn als schaduw in een woestijn. Winstoptimalisatie noemt men dat.

En de winst, die stroomt niet naar de samenleving, maar naar een handvol bedrijven die de beste AI-modellen bezitten. Zij groeien uit tot megabedrijven met een economische zwaartekracht waar geen enkel land nog aan ontsnapt.

Zo ontstaat langzaam een nieuwe wereldorde:
een kleine groep technologiereuzen bezit de denkende machines, en daarmee ook de macht.
En de rest van de mensheid dreigt terug te vallen in een oude rol: die van arbeider, uitvoerder, ondergeschikte.

De vooruitgang blijkt, opnieuw, niet voor iedereen vooruitgang.

We worden herinnerd aan een wrang historisch patroon: telkens weer belooft technologie dat het leven voor iedereen beter zal worden — en telkens weer wordt het vooral beter voor een kleine, geprivilegieerde groep.

De droom van bevrijding verandert zo in een les in nuchtere filosofie:
technologie is niet goed of slecht, maar wordt precies zo rechtvaardig als de samenleving die haar vormgeeft. Machines bevrijden niemand vanzelf; daarvoor zijn menselijke beslissingen nodig, politieke moed, en een visie die verder reikt dan winst.

Tot die tijd blijft de mens, hoe ironisch ook, vooral druk in de weer om de bevelen van zijn eigen creatie op te volgen.

Groetjes

Bjorn De Wilde

Alvast bedankt bij voorbaat om dit artikel te willen delen, liken en of een reactie achter te laten.

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

In een tijd waarin kennis slechts een paar toetsaanslagen van ons verwijderd lijkt, rijst de vraag: is het nog wel de moeite waard om zelf kennis en inzichten te vergaren door studie en het lezen van boeken? Nu kunstmatige intelligentie en andere digitale platformen ons in enkele seconden een antwoord kunnen geven, lijkt de verleiding groot om het denkwerk uit te besteden.

Toch is mijn antwoord op die vraag duidelijk: ja.

Want hoe zeker kun je zijn dat de antwoorden die je van AI krijgt, ook daadwerkelijk kloppen? Veel mensen gaan ervan uit dat een computer rationeel en objectief redeneert, en dus vanzelfsprekend de juiste informatie levert. Maar is dat wel zo? AI beschikt niet over eigen kennis of oordeel; het wordt gevoed met data — door mensen. En waar mensen betrokken zijn, kunnen fouten, vooroordelen of zelfs bewuste manipulatie optreden.

Juist daarom geloof ik dat het vandaag belangrijker is dan ooit om zelf kennis op te bouwen en kritisch te blijven nadenken. Wie alleen vertrouwt op AI, loopt het risico zijn eigen denkvermogen te verwaarlozen en onbewust beïnvloed te worden door de bronnen waaruit AI put. De technologie kan, al dan niet bewust, worden ingezet om propaganda te verspreiden en onze visie op onderwerpen als politiek of milieu te sturen.

Echte kennis vraagt tijd, aandacht en persoonlijke reflectie. Alleen door zelf te lezen, te onderzoeken en te begrijpen, kun je onderscheiden wat waar is en wat niet. In een wereld vol algoritmen en automatische antwoorden blijft zelfstandig denken onze krachtigste vorm van vrijheid.

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Alles doet er toe! Zeker weten. Heel veel mensen denken van niet. Je hoort het dagelijks. “Wat maakt het uit.” Dat kleine beetje maakt niets uit. Het is maar een druppel op een hete plaat. Het is de moeite niet.

Mensen die dat denken hebben het verkeerd. Want het maakt wel wat uit. Sterker nog.

Alles doet er toe. Want je kan de redenering ook omkeren.

Zo heeft je kleine bijdrage er toe gedaan:

· Dat de wereld aan het opwarmen is.

· Dat de rivieren vervuild zijn.

· Dat er bossen aan het verdwijnen zijn.

· Dat je teveel vlees eet en daardoor verantwoordelijk bent voor te veel CO2 uitstoot.

· Dat je teveel plastic artikelen koopt. Waardoor nu de PFAS over heel de wereld ligt.

· Dat door je vliegtuigreizen er een gigantische vervuiling in de lucht ontstaat.

· Dat er door je overconsumptie een gigantische roofbouw op deze planeet ontstaat is zeker.

Je kleine bijdragen doen er wel degelijk toe. Door je gedrag te veranderen kan je dus wel een bijdrage leveren aan een betere wereld.

We zijn momenteel met 8 miljard mensen op de wereld. Wanneer 5% van deze mensen in de Westerse wereld hun gedrag aanpassen. Dan zal deze wereld er al heel veel mooier uitzien.

Alvast bedankt bij voorbaat om dit bericht te delen, liken en of een reactie na te laten.

Bjorn De Wilde

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.

Het is hoog tijd om onszelf te beschermen tegen de immer groeiende stroom van misleiding die dagelijks via onze schermen binnen sijpelt.

We leven in een tijd waarin de smartphone – dat kleine apparaat dat we in onze broekzak meedragen alsof het een extra ledemaat is – functioneert als een poort naar zowel kennis als chaos. Wie vandaag toegang heeft tot het internet, staat bloot aan een permanente regen van geruchten, complotten, halve waarheden en opzettelijk geconstrueerde fictie.

Het ironische is dat het internet ooit werd gepresenteerd als het democratische wondermiddel dat iedereen toegang zou geven tot betrouwbare informatie. Maar net zoals elke utopie bevatte ook deze een schaduwzijde: wanneer iedereen mag spreken, ontstaat er ook een wereld waarin iedereen de waarheid kan vervormen. Niet per ongeluk, maar vaak doelbewust en strategisch. De leugen heeft zich aangepast aan onze tijd: ze is sneller geworden, mooier verpakt en grenzeloos schaalbaar.

Sociale-mediaplatformen, waarvan we ooit dachten dat ze ons zouden verbinden, functioneren ondertussen vooral als gigantische marktplaatsen voor aandacht. En waar aandacht geld waard is, wordt alles toegestaan wat die aandacht vangt – zelfs wanneer het schadelijk is. Sensatie wint het van nuance. Angst wint het van argumentatie. Verontwaardiging wint het altijd van kalmte.

Met de opkomst van AI is dit proces in een stroomversnelling geraakt. Een tekst, video of foto hoeft niet langer waar te zíjn om er waar uit te zien. De techniek maakt het mogelijk om misleiding te professionaliseren. We worden geconfronteerd met beelden die we instinctief vertrouwen, omdat onze hersenen niet zijn geëvolueerd om het verschil tussen echt en artificieel te herkennen. Terwijl we ons veilig wanen in onze woonkamer, kunnen duizenden onzichtbare handen ons wereldbeeld haast ongemerkt in een bepaalde richting duwen.

De gevolgen hiervan zijn diepgaand. Fake nieuws is niet slechts een verzinsel dat we kunnen negeren; het werkt als een sluipend gif. Het tast niet ons lichaam aan, maar de fundamenten van ons denken. Wanneer onze perceptie van de werkelijkheid wordt vervormd, vervormen ook onze overtuigingen – en uiteindelijk onze keuzes. Verkiezingen verdwijnen dan niet door fraude, maar door subtiel bestuurde denkprocessen waarin manipulatie zich vermomt als informatie.

Dat verklaart waarom soms leiders aan de macht komen die niet uitblinken in wijsheid, maar in spektakel. Wie erin slaagt het lawaai te beheersen, hoeft de argumenten niet meer te winnen. De strijd om de macht is de strijd om de communicatiekanalen geworden.

En wie denkt dat dit alleen op sociale media gebeurt, vergist zich. Ook traditionele media, die zichzelf graag presenteren als bastions van betrouwbaarheid, zijn verleid door de logica van de snelheid en de strijd om de aandacht. In een wereld waarin clicks belangrijker zijn geworden dan verdieping, verliezen zelfs gerenommeerde kanalen hun geduld. Geavanceerde AI-filmpjes verschijnen ook op hun platforms, vaak spectaculairder dan het feitelijke nieuws. En omdat spektakel nu eenmaal beter verkoopt dan nuchterheid, wint het.

Daarom is het tijd om onze aandacht te gaan beschermen. Niet door ons terug te trekken in digitale stilte of door technologie te demoniseren, maar door bewust te bepalen wat we toelaten in onze geest. Aandacht is tegenwoordig wat vroeger bezit of geld was: een bron van macht. Wie jouw aandacht beheert, beheert jouw gedachten. En wie jouw gedachten beïnvloedt, bepaalt in zekere zin jouw toekomst.

Het is aan ons om een innerlijke filter te ontwikkelen. Een soort mentale schifting die onderscheid maakt tussen wat waardevol is en wat slechts lawaai produceert. Dat begint met het beperken van onze tijd op sociale media, het bewust instellen van onze smartphone en het herstellen van onze relatie met boeken – dat wonderlijke medium dat niet schreeuwt, niet knippert en niet dwingt, maar uitnodigt tot een langzamere manier van denken. Lezen leert ons iets wat geen algoritme kan leveren: intuïtieve nuance.

Wie zich niet beschermt, loopt het risico om langzaam maar zeker een wereldbeeld over te nemen dat iemand anders voor hem of haar heeft bedacht. Een wereldbeeld dat polariseert, afvlakt en verleidt tot snelle conclusies. En verkeerde conclusies leiden tot verkeerde beslissingen – in het stemhokje, in relaties, in het dagelijkse leven. Fout nieuws leidt vroeg of laat tot fout denken.

Daarom is het cruciaal om niet te vervallen in de comfortabele roes van digitale hypnotisering. Om niet als slaapwandelaars mee te lopen met de massa die door algoritmes wordt gedreven alsof ze een kudde zijn. Wat we nodig hebben, is een herontdekking van kritisch denken – niet in de vorm van cynisme, maar als een vorm van mentale hygiëne. Denk meerdimensionaal. Vraag door. Aanvaard geen simpele verklaringen voor complexe problemen. Herken de verleiding van het makkelijke denken als precies dat: een verleiding.

Misschien is de grootste daad van vrijheid in onze tijd wel dit: weigeren om een schaap te zijn. De kudde verlaten is niet rebels, maar verantwoordelijk. Het is de keuze om opnieuw eigenaar te worden van het enige territorium dat werkelijk van ons is: onze geest.

Alvast bedankt om dit artikel te willen delen.

Bjorn De Wilde

Delen

“KLIK hier” en bekijk het overzicht van al mijn vorig artikelen.